CatNovel
  • หน้าหลัก
  • นิยายทั้งหมด
Advanced
  • หน้าหลัก
  • นิยายทั้งหมด
  • โดจิน
  • นิยายทั้งหมด
  • จบแล้ว
  • นิยายวาย Yaoi
ตอนก่อน
ตอนต่อไป
สล็อตเว็บตรง

กระบี่จงมา Sword of Coming - บทที่ 896.4 คืนนี้สดชื่น

  1. Home
  2. กระบี่จงมา Sword of Coming
  3. บทที่ 896.4 คืนนี้สดชื่น
ตอนก่อน
ตอนต่อไป

หวง​ถิงรู้ดี​อยู่​แก่​ใจว่า​หาก​ไม่เป็น​เพราะ​เฉิน​ผิง​อัน​ หนิง​เหยา​ที่​ไม่ได้​มีความเกี่ยวข้อง​อะไร​กับ​ตน​ก็​ไม่มีความจำเป็น​ต้อง​สิ้นเปลือง​คุณ​ความชอบ​ที่​ศาล​บุ๋น​เปล่าๆ​ เลย​

พอ​มอง​สีหน้า​และ​แววตา​ของ​หนิง​เหยา​ หวง​ถิงก็​รู้สึก​ว่า​น่าสนใจ​อย่าง​มาก​ เจ้าคือ​หนิง​เหยา​ แต่​เจ้าก็​เป็น​สตรี​เช่นนี้​เหมือนกัน​หรือ​?

แต่​นี่​อาจจะ​เป็น​เพราะ​นาง​ก็​คือ​สตรี​ เพราะ​นาง​ชื่นชอบ​เขา​กระมัง​ ถึงได้​ยินดี​เปลี่ยนแปลง​ตัวเอง​ให้​กลายเป็น​ไม่เหมือน​ตัวเอง​เพื่อ​คน​บางคน​

ลิ่ง​หู​เจีย​วอ​วี๋​ก้มหน้า​ เอ่ย​อย่าง​ขลาด​ๆ ว่า​ “พี่​หญิง​หวง​ถิง อาจารย์​ปู่​ให้​ข้า​มาถามท่าน​เรื่อง​หนึ่ง​ ข้า​ไม่กล้า​ปฏิเสธ​ แต่​ก็​ไม่กล้า​ถามท่าน​ด้วย​”

หวง​ถิงกลั้น​ขำ​ คิด​แล้วก็​เอ่ย​ว่า​ “ไม่เป็นไร​ เจ้าก็​บอก​กับ​เขา​ไป​ว่า​วันใด​ข้า​อยู่​ที่นี่​จน​เบื่อ​แล้วก็​จะจากไป​เอง​”

ลิ่ง​หู​เจีย​วอ​วี๋​พยักหน้า​รับ​อย่าง​แรง​

ใน​เมื่อ​ได้​คำตอบ​แล้ว​ นาง​ที่​ไร้​เรื่อง​ก็​ตัวเบา​

เหลือบตา​มอง​แม่นาง​น้อย​ที่​บริสุทธิ์​ไร้เดียงสา​ หวง​ถิงก็​ถอนหายใจ​ ถามคำถาม​เดิม​ซ้ำอีกครั้ง​อย่าง​ที่​ไม่เคย​ทำ​มาก่อน​ “ไม่ติดตาม​ข้า​ไป​ฝึก​ตน​จริงๆ​ หรือ​?”

ลิ่ง​หู​เจีย​วอ​วี๋​ส่ายหน้า​เบา​ๆ ค้อมตัว​ลง​จ้อง​ไป​ที่​เปลวเพลิง​ใน​กระถาง​ เอ่ย​เสียง​เบา​ว่า​ “ทุกปี​จะต้อง​ไป​ไหว้​ท่าน​พ่อ​ท่าน​แม่ที่​หน้า​หลุมศพ​ ไป​ฝึก​ตน​ที่​ภูเขา​ไท่​ผิง​ก็​ทำ​แบบ​นั้น​ไม่ได้​อีก​”

หวง​ถิงพยักหน้า​ ร้อง​อืม​หนึ่ง​คำ​

ภูเขา​ไท่​ผิง​ ทุกวันนี้​เหลือ​แค่​ตน​คนเดียว​แล้ว​

ตัว​อยู่​ที่ไหน​ ภูเขา​ไท่​ผิง​ก็​อยู่​ที่นั่น​

ตัว​อยู่​ต่างบ้านต่างเมือง​ รู้สึก​เพียง​ความ​เปลี่ยวเหงา​

หวน​กลับคืน​บ้านเกิด​ กลับ​รู้สึก​โดดเดี่ยว​

แคว้น​เล็ก​แห่ง​หนึ่ง​ที่​ตั้งอยู่​ภาค​กลาง​ของ​ใบ​ถงทวีป​ซึ่งเพิ่ง​กอบกู้​ชะตา​แคว้น​ ใน​อำเภอ​แห่ง​หนึ่ง​ของ​หลิ่ว​โจว​ สงคราม​ใหญ่​ผ่าน​ไป​นาน​หลาย​ปี​แล้ว​ ในที่สุด​ทุกวันนี้​ก็​นำ​ความมีชีวิตชีวา​กลับคืน​มาได้​หลาย​ส่วน​

แผงลอย​ร้านอาหาร​มื้อ​ดึก​ บัณฑิต​คน​หนึ่ง​กับ​คน​อ้วน​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่​โต๊ะ​เดียวกัน​ ต่าง​คน​ต่าง​กิน​หลัว​ซือเฝิ่น​ (บะหมี่​ซุป​หอย​ขม​) ร้อน​ๆ คนละ​ชาม

อันที่จริง​ตลอดทาง​ที่​เดินทาง​กัน​มา ตั้งแต่​ฤดูใบไม้ร่วง​จน​เข้าสู่​ฤดูหนาว​ คน​สอง​คน​ หรือ​ควรจะ​พูด​ให้​ถูกต้อง​คือ​ผี​สอง​ตน​ พวกเขา​เคย​เห็น​ขบวนรถ​ขนส่ง​ข้าว​ข้าม​แม่น้ำ​ข้าง​โรงสี​ มีชาย​ชรา​แบก​เสายาว​ไว้​บน​ไหล่​ บน​เสาห้อย​ไก่ป่า​ไว้ตัว​หนึ่ง​

มนุษย์​นั้น​เรื่อง​กิน​ใหญ่​เทียมฟ้า​ วัว​แก่​อยู่​ข้าง​กาย​ ชาวนา​พยากรณ์อากาศ​ของ​ปี​นี้​ ต่าง​ก็​พูด​กัน​ว่า​ปี​นี้​เป็น​ปี​ที่​การ​เก็บเกี่ยว​อุดมสมบูรณ์​

เวลานี้​บน​โต๊ะ​ของ​ร้านอาหาร​มื้อ​ดึก​ อันที่จริง​ชามทั้งสอง​บน​โต๊ะ​ต่าง​ไม่ถือว่า​เล็ก​ เพียงแต่ว่า​เมื่อ​เทียบ​กับ​ชามที่​ตำหนัก​ปี้​โหย​ว​แล้ว​กลับ​ดู​เล็ก​จ้อย​อย่าง​เห็นได้ชัด​

เจ้าอ้วน​กิน​ไป​ส่ายหน้า​ไป​ “กลิ่น​อบเชย​เจือจาง​ไป​สักหน่อย​ หน่อไม้​ดอง​ก็​ไม่ได้​ใช้หน่อไม้​หวง​หนี​เจียน​ใน​บรรดา​หน่อไม้​ฤดูใบไม้ผลิ​ ส่วน​พริกดอง​ก็​ยิ่ง​ไม่ต้อง​พูดถึง​แล้ว​ ยัง​สู้จวน​วารี​ลำคลอง​ม่าย​เห​อ​ที่​ไป​เป็น​แขก​ก่อนหน้านี้​ไม่ได้​”

บัณฑิต​หยิบ​ตะเกียบ​ขึ้น​เคาะ​โต๊ะ​เบา​ๆ “แค่​พอสมควร​ก็​พอแล้ว​ หลัว​ซือเฟิ่น​ชามใหญ่​ชามละ​ห้า​อีแปะ​ ถือว่า​เป็น​ของดี​ราคา​ถูก​มาก​พอแล้ว​ เจ้ายัง​จะเอา​อย่างไร​อีก​?”

ประเด็นสำคัญ​คือ​เจ้าอ้วน​ที่​พูด​จู้จี้เหมือน​สตรี​ผู้​นี้​กิน​บะหมี่​ชามใหญ่​ลงท้อง​ไป​สอง​ชามแล้ว​ และ​ดู​จาก​ท่าทาง​ก็​น่าจะ​ยัง​กิน​ได้​อีก​ชาม

เจ้าอ้วน​ที่ตั้ง​นามแฝง​ให้​ตัวเอง​ว่า​ ‘กู​ซู’ พลัน​หยุด​ตะเกียบ​ เงยหน้า​ขึ้น​ ยกมือ​เช็ด​ปาก​ แล้ว​เอา​ไป​ป้าย​เช็ด​กับ​ใต้โต๊ะ​ “ข้า​ได้​แต่​เก็บ​คำพูด​เอาไว้​ อดทน​ไม่เอ่ย​ถาม อดกลั้น​จน​ข้า​ใกล้​ขาดใจตาย​อยู่แล้ว​ ก่อนหน้านี้​ที่​เดิน​ลุย​น้ำ​ เจ้าเป็น​อะไร​ไป​? เจอ​ใคร​เข้า​หรือ​? หรือว่า​เจ้าจับ​ปลา​ตัว​ใหญ่​ที่​หลุด​รอด​ตาข่าย​ได้​? ทั้งๆ ที่​เป็นเรื่อง​ดี​ แล้วก็​ไม่ใช่เรื่อง​ของ​สตรี​เสียหน่อย​ มีอะไร​แบ่งปัน​กัน​ไม่ได้​ สนุก​คนเดียว​ไม่สู้สนุก​ร่วมกัน​”

จงขุย​เงยหน้า​ขึ้น​ เตรียม​จะเรียกเก็บเงิน​

เจ้าอ้วน​ร้อนใจ​ทันใด​ โหวกเหวก​ว่า​ “จะทำ​อะไร​ ยัง​ยัด​ซอก​ฟัน​ไม่เต็ม​เลย​ ข้า​จะสั่งอีก​ชาม”

จงขุย​ไม่ได้​สนใจ​เขา​ แต่​ตอนที่​ควัก​เงิน​กลับ​จ่าย​เงิน​สำหรับ​หลัว​ซือเฟิ่น​สี่ชาม

เจ้าอ้วน​ส่งเสียง​เรอ​ดัง​เอิ้ก​ ถือว่า​ตา​ยังมี​แวว​อยู่​บ้าง​ หาก​เป็น​เมื่อก่อน​ก็​คง​เลื่อนขั้น​ระดับ​ขุนนาง​ได้​แล้ว​

จงขุย​นั่ง​สอด​มือ​ไว้​ใน​ชาย​แขน​เสื้อ​ ปล่อย​ให้​เจ้าอ้วน​ที่อยู่​ตรงหน้า​กิน​หลัว​ซือเฟิ่น​เป็น​ชามที่สาม​

คน​อย่าง​ไอ้​หมอ​นี่​ก็​หา​ได้​ยาก​จริงๆ​ เล่าลือ​กัน​ว่า​ตอน​เป็น​เด็กหนุ่ม​ติด​พนัน​เป็น​ชีวิตจิตใจ​ ลืม​กิน​ลืม​นอน​ รักสนุก​ชอบ​เที่ยวเตร่​ ไม่ยอม​ทำการทำงาน​ ก่อนที่​เจ้าอ้วน​ผู้​นี้​จะชิงบัลลังก์​ก่อตั้ง​แคว้น​ก็​เคย​ใช้กระดาน​หมาก​ทุบ​คนตาย​กับ​มือ​ตัวเอง​มาก่อน​ และ​ตอน​ที่อยู่​บน​ถนนใหญ่​ก็​เคย​ถูก​สตรี​ที่​เขา​ไม่รู้จัก​ตบ​บ้องหู​ แต่​เขา​กลับ​ไม่เอาคืน​

ทั้ง​ยัง​ชอบ​ร่าย​กวี​ภาษาบ้าน​ๆ บอ​กว่า​เด็กหนุ่ม​รูปงาม​คร่อม​อาน​ทอง​ ควบม้า​โบย​แส้ทะยาน​ผ่าน​ ยาม​นั้น​สวม​ชุด​วสันต์​ ดอก​ซิ่ว​ปลิว​เต็ม​หัว​

เหมือน​อย่าง​เวลานี้​ก็​พูดว่า​คน​หิวโหย​ถึงขีดสุด​ พอ​ทำงาน​ กินข้าว​ก็​หอม​อร่อย​ กิน​ดื่ม​อิ่มหนำ​ เอน​หัว​ถึงหมอน​ก็​หลับ​ปุ๋ย​ หลับ​แล้ว​สบาย​ อย่า​ว่าแต่​ไม่มีทาง​คิดถึง​สาวใหญ่​ที่​เจอ​ตอนกลางวัน​เลย​ แม้แต่​ฮ่องเต้​ก็​ยัง​ไม่กลัว​แล้ว​ ไหน​เลย​จะยังมี​เวลาว่าง​ไป​คิดถึง​เรื่อง​ไม่สำคัญ​พวก​นั้น​

จงขุย​เอ่ย​เสียง​เบา​ “ความยากจน​รักษา​ได้​ทุก​โรค​ นี่​เป็น​คำกล่าว​ที่​น่าเวทนา​อย่าง​มาก​”

เจ้าอ้วน​ม้วน​หลัว​ซือเฟิ่น​เข้า​ปากคำ​ใหญ่​ แม้กลิ่น​จะเหม็น​ แต่​พอ​กิน​ขึ้น​มากลับ​หอม​อร่อย​ เบ้​ปาก​เอ่ย​ “ต่อให้​จะน่าเวทนา​แค่​ไหน​ แต่​จะทำ​อย่างไร​ได้​ ก็ได้​แค่​ยอมรับ​ชะตากรรม​แต่​โดยดี​ น้ำ​มีต้นกำเนิด​ ต้นไม้​มีราก​ ภูเขา​มีเส้น​ชีพจร​มังกร​ คน​มีเกิด​แก่​เจ็บ​ตาย​ ใน​เมื่อ​เป็น​กฎ​ที่​สวรรค์​ตั้ง​เอาไว้​ พวกเรา​ไม่ก้มหน้า​ยอมรับ​ก็​ยัง​ต้อง​ยอมรับ​ อีก​อย่าง​ ข้า​ไม่ได้​เป็น​บัณฑิต​เหมือน​พวก​เจ้า ไม่พิถีพิถัน​เรื่อง​ความสุข​ความทุกข์​ใน​ฟ้าดิน​ หรือ​ความยากลำบาก​ของ​ปวงประชา​อะไร​หรอก​ ถอย​ไป​พูด​หนึ่ง​ก้าว​ ต่อให้​ชื่อเสียง​ของ​ข้า​ใน​ยุค​หลัง​จะย่ำแย่​แค่​ไหน​ แต่​ใน​ปี​นั้น​ ตอนที่​ข้า​ยัง​นั่ง​อยู่​บน​เก้าอี้​มังกร​ ชาวบ้าน​ของ​แคว้น​ข้า​ยื่น​คอ​ไป​ให้​ผู้ฝึก​ตน​แคว้น​อื่น​ตัด​ พวกเขา​กล้า​ตัด​ไหม​เล่า​? ดังนั้น​หาก​จะให้​ข้า​พูด​นะ​ สกุล​ซ่งต้า​หลี​ที่อยู่​ทาง​ทิศเหนือ​ใน​ทุกวันนี้​ อย่าง​มาก​สุด​ก็​ถือได้ว่า​ทำได้​ถึงขอบเขต​ที่​ใน​ปี​นั้น​ข้า​ทำได้​สำเร็จ​นาน​แล้ว​”

จงขุย​ยิ้ม​เอ่ย​ “คำพูด​ห้าว​เหิม​ประเภท​นี้​ ไม่สู้เก็บ​เอาไว้​ก่อน​”

กู​ซูแสยะ​ยิ้ม​ “พูด​ต่อหน้า​คน​ผู้​นั้น​แล้ว​อย่างไร​ ข้า​ผู้อาวุโส​ก็​ยัง​จะพูด​อยู่ดี​”

อันที่จริง​เดิมที​ทั้งสองฝ่าย​ควรจะ​ไป​ที่​สำนักศึกษา​ต้าฝู​นาน​แล้ว​ การ​ที่​เปลี่ยนแปลง​เส้นทาง​ อ้อม​สายน้ำ​แล้ว​ยัง​อ้อม​ภูเขา​ เตร็ดเตร่​มาถึงที่​แห่ง​นี้​ ยัง​จะทำ​อย่างไร​ได้​อีก​ ก็​ไม่ใช่เพราะ​นาย​ท่าน​ใหญ่​จงขุย​มีความคิด​เยอะ​หรอก​หรือ​

กู​ซูไม่มีความสามารถ​ใน​การ​ทำนาย​พยากรณ์​ ไม่รู้​ว่า​จงขุย​คิด​อย่างไร​กัน​แน่​ เมื่อก่อน​ตอนที่​ตน​ยัง​เป็น​ขุนนาง​ ยัง​ไม่ได้​สวม​ชุด​คลุม​มังกร​ ฮ่องเต้​ของ​ราชวงศ์​ก่อนที่​อารมณ์​แปรปรวน​ยิ่งกว่า​ตน​มักจะ​ชอบ​ลากตัว​หมอดู​มา ให้​พวกเขา​ดูดวง​ให้​ตัวเอง​ ให้​บอ​กว่า​เมื่อไหร่​ถึงจะตาย​ จุดจบ​ของ​เหล่า​หมอดู​เป็น​เช่นไร​ แค่​คิด​ก็​พอ​จะรู้​ได้​

สำนักศึกษา​ต้าฝู​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใน​ตำแหน่ง​เดิม​ เจ้าขุนเขา​คน​ใหม่​ของ​สำนักศึกษา​มาจาก​สำนักศึกษา​หลิน​ลู่​ของ​ราชวงศ์​ต้า​หลี​ เฉิงหลง​โจว​ อีก​ทั้ง​นี่​ยัง​เป็น​ชื่อจริง​เผ่า​ปีศาจ​ของ​เจียว​น้ำ​หมื่น​ปี​แคว้น​หวง​ถิงผู้​นี้​ด้วย​

รอ​กระทั่ง​เจ้าอ้วน​กิน​เสร็จ​ จงขุย​ก็​พา​เขา​ไป​ที่​ศาล​เทพ​อภิบาล​เมือง​ประจำ​อำเภอ​แห่ง​หนึ่ง​ ที่ว่าการ​ใหม่เอี่ยม​ อีก​ทั้ง​ยัง​เป็น​ท่าน​เทพ​อภิบาล​เมือง​ประจำ​อำเภอ​คน​ใหม่​อีกด้วย​

กู​ซูถาม “พี่น้อง​จง ทำไม​ไม่ไป​ที่​ศาล​เทพ​อภิบาล​เมือง​ประจำจังหวัด​เลย​เล่า​? หาก​ไม่ได้​จริงๆ​ พวกเรา​สอง​พี่น้อง​ไป​โอ้อวด​บารมี​ที่​ศาล​เทพ​อภิบาล​เมือง​ประจำ​เขตการปกครอง​ก็ได้​นะ​”

เนื่องจาก​เป็น​ศูนย์​ปกครอง​ของ​ทั้ง​เขต​และ​จังหวัด​ในเวลาเดียวกัน​ เป็นเหตุให้​ที่ว่าการ​ผู้ว่า​ ที่ว่าการ​จังหวัด​และ​ที่ว่าการอำเภอ​จึงอยู่​ใน​เมือง​เดียวกัน​ อีก​ทั้ง​ยัง​เป็น​รูปแบบ​ที่​อำเภอ​ในสังกัด​ (หรือ​ฟู่กวอ​ ศัพท์​ทาง​การปกครอง​ใน​สมัยโบราณ​ เนื่องจาก​ประเทศ​จีน​สมัยโบราณ​ไม่มีการ​ตั้ง​อำเภอ​เป็นอิสระ​ แต่​รวม​การปกครอง​ของ​อำเภอ​เข้ากับ​จังหวัด​หรือ​เขตการปกครอง​ จึงเรียก​ว่า​อำเภอ​ในสังกัด​) สอง​แห่ง​อยู่​ใน​เมือง​เดียวกัน​ ก็ดี​เหมือนกัน​ ถือว่า​เป็น​พี่น้อง​คู่ทุกข์คู่ยาก​สอง​คน​ได้​แล้ว​ ตาม​คำกล่าว​ใน​วงการ​ขุนนาง​ นี่​เรียก​ว่า​โชคร้าย​สามชาติ​เป็น​นายอำเภอ​ในสังกัด​ ทำชั่ว​สามชาติ​อำเภอ​สังกัด​อยู่ร่วม​จังหวัด​ สภาพการณ์​ของ​เทพ​อภิบาล​เมือง​ใน​พื้นที่​ก็​ไม่ต่าง​จาก​นายอำเภอ​ในสังกัด​สัก​เท่าไร​ ถึงขั้น​ที่ว่า​ยากลำบาก​ยิ่งกว่า​การ​เป็น​ขุนนาง​เสีย​อีก​

ก่อนหน้านี้​เมื่อ​ตอนกลางวัน​เดินเที่ยว​ไป​หนึ่ง​รอบ​ พวกเขา​สืบ​ข่าว​เล็ก​ๆ บางอย่าง​มาได้​ ว่า​กัน​ว่า​อำเภอ​ในสังกัด​สอง​แห่ง​นี้​ สอง​ปี​มานี้​ต่าง​ก็​แย่ง​ชิงตำแหน่ง​ ‘อำเภอ​หลัก​’ กัน​อยู่​

การ​เรียงลำดับ​ของ​อำเภอ​ในสังกัด​ โดยทั่วไปแล้ว​จะเรียง​ตาม​ประวัติศาสตร์​สั้น​ยาว​ แต่​อย่าง​อำเภอ​ที่​มีชื่อ​ไพเราะ​อย่าง​ ‘ซ่างหยวน​’ หรือ​ ‘เห​ริน​เห​อ’​ กลับ​คล้าย​ว่า​จะมีข้อได้เปรียบ​มากกว่า​

ทุกวันนี้​ฐานะ​ของ​จงขุย​สูงส่ง คล้ายคลึง​กับ​ขุนนาง​ใหญ่​ที่​จักรพรรดิ​ส่งออก​ไป​ตรวจการ​ใน​เกร็ดพงศาวดาร​ที่​บอ​กว่า​ช่วย​ฮ่องเต้​ ‘ลาดตระเวน​ไป​ทั่ว​ใต้​หล้า​ ปลอบขวัญ​กองทัพ​ประโลม​ใจชาว​ประชา​’

ต่อให้​อันที่จริง​จงขุย​จะยัง​ไม่มีตำแหน่ง​ขุนนาง​ของ​นคร​เฟิงตู​ (ดินแดน​ผี​ ดินแดน​แห่ง​คนตาย​) อย่าง​เป็นทางการ​ แต่​ก็​เหมือน​อย่าง​ที่​เขียน​บอก​ไว้​ใน​นิยาย​ ใน​มือ​เขา​ได้​ครอบครอง​กระบี่​อาญาสิทธิ์​ สามารถ​ประหาร​ก่อน​แล้ว​ค่อย​รายงาน​ ดังนั้น​เมื่อ​เทียบ​กับ​ขุนนาง​ใหญ่​ใน​พื้นที่​ศักดินา​แล้วจึง​มีอำนาจ​มากกว่า​ เนื่องจาก​จงขุย​สามารถ​ทำ​ทุกอย่าง​ได้​ตามแต่​ใจตัวเอง​

จงขุย​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​ประตู​ ไม่ได้​รีบร้อน​เข้าไป​ข้างใน​ จู่ๆ ก็​เอ่ย​ขึ้น​ว่า​ “ก่อนหน้านี้​ข้า​ได้รับ​จดหมาย​ลับ​ฉบับ​หนึ่ง​”

กู​ซูใช้สอง​มือ​ขยี้​ซีก​หน้า​อย่าง​แรง​ “ทำไม​ เพื่อน​คน​นั้น​ของ​เจ้านอกจาก​จะฟัน​นคร​เซียน​จาน​ให้​ขาด​ท่อน​แล้ว​ยัง​ก่อเรื่อง​อะไร​อีก​เล่า​? มา ไหน​ลอง​เล่า​ให้​ข้า​ฟังสิ ดู​สิว่า​จะทำให้​ข้า​ตกใจกลัว​ตาย​ได้​หรือไม่​”

จงขุย​ใช้เสียง​ใน​ใจยิ้ม​เอ่ย​ “ไม่มีอะไร​หรอก​ ก็​แค่​มีคน​มาแย่ง​เอา​ลำคลอง​เย่ลั่ว​ไป​ครึ่ง​สาย​ จากนั้น​ก็​ย้าย​ภูเขา​ทัว​เย​ว่​ สังหาร​ปีศาจ​ใหญ่​ขอบเขต​บิน​ทะยาน​ตน​หนึ่ง​ ร่วมมือ​กัน​เคลื่อนย้าย​ดวงจันทร์​ฮ่าวไฉ่​ไป​ยัง​ใต้​หล้า​มืด​สลัว​”

กู​ซูหัวเราะ​หึหึ​ “ข้า​ก็​นึก​ว่า​เรื่องใหญ่​แค่​ไหน​กัน​เชียว​ ก็​มีแค่นี้​เอง​”

เจ้าอ้วน​เช็ด​หน้าผาก​ ยัง​ดี​ ไม่มีเหงื่อ​

“สหาย​ของ​พี่​จงก็​คือ​สหาย​ของ​ข้า​ ใน​เมื่อ​ต่าง​ก็​เป็น​สหาย​กัน​ ถ้าอย่างนั้น​ยัง​ต้อง​พูดถึง​ขอบเขต​อะไร​อีก​เล่า​ ถ้าให้​ข้า​พูด​นะ​ เพื่อน​ของ​เจ้าคน​นั้น​ ยิ่ง​มอง​ก็​ยิ่ง​หล่อเหลา​ บุรุษ​ควร​ต้อง​เป็น​เช่นนี้​ มอง​ปราด​ๆ ไม่อย่างไร​ แต่กลับ​ทำให้​คน​ยิ่ง​มอง​ยิ่ง​รู้สึก​ทึ่ง​ได้​”

กู​ซูยก​นิ้วโป้ง​ขึ้น​สูง “จงขุย​ การ​เลือก​คบหา​สหาย​ของ​เจ้าใช้ได้​อย่าง​มาก​เลย​ ใน​เรื่อง​นี้​ข้า​สู้เจ้าไม่ได้​จริงๆ​ ต้อง​ยก​นิ้วโป้ง​ให้​เจ้าจาก​ใจจริง​แล้ว​”

จงขุย​กึ่ง​ยิ้ม​กึ่ง​บึ้ง​ เจ้าอ้วน​ใช้นิ้วโป้ง​ถูแก้ม​ “รูปโฉม​ของ​เขา​ ตอนที่​ข้า​เป็น​หนุ่ม​ก็​ยัง​ต้อง​ยอมให้​เขา​สามส่วน​!”

เจ้าอ้วน​ผู้​นี้​ เห็นได้ชัด​ว่า​เริ่ม​จะล้อมคอก​เมื่อ​วัว​หาย​แล้ว​

ก่อนหน้านี้​ยัง​รู้สึก​ว่า​อิ่น​กวาน​หนุ่ม​สามารถ​หลอก​หนิง​เห​ยามา​เป็น​คนรัก​ได้​แสดงว่า​ต้อง​เป็น​พวก​บุรุษ​กีบ​เท้า​หมู​ (คำ​แสลง​ใน​อินเตอร์เน็ต​ของ​จีน​ เปรียบเปรย​ถึงผู้ชาย​เจ้าชู้) ที่​พูดจา​หวาน​หู​เก่ง​ เป็น​พวก​ความคิด​ชั่วร้าย​ นิสัย​เสเพล​

ผล​คือ​มาได้ยิน​เหตุ​อุบัติภัย​ใหญ่​เทียมฟ้า​หลาย​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​ใน​พื้นที่​ใจกลาง​ของ​เปลี่ยว​ร้าง​

กู​ซูหวนนึก​ไป​ถึงบทสนทนา​ระหว่าง​จงขุย​กับ​ปีศาจ​ใหญ่​อู​ถี เจ้าอ้วน​ใช้ก้น​คิด​ก็​ยัง​รู้​ว่า​ใคร​ที่จะ​ทำ​เรื่อง​พวก​นี้​ออกมา​ได้​

ต่อให้​เฉิน​ผิง​อัน​ไม่ได้​เป็น​คน​ส่งกระบี่​ด้วยตัวเอง​ แต่​จะดี​จะชั่ว​อิ่น​กวาน​หนุ่ม​ผู้​นี้​ก็​เป็น​คน​นำ​ขบวน​ คุณ​ความชอบ​ยิ่งใหญ่​อย่าง​มาก​ ดังนั้น​จึงรีบ​ขับ​เรือ​ตาม​กระแสลม​ทันที​ “วีรบุรุษ​ที่​พันปี​ก็​ยาก​จะพานพบ​ระดับ​นี้​ วันหน้า​จะต้อง​แนะนำ​ให้​ข้า​ได้​รู้จัก​ด้วย​นะ​ อย่า​ว่าแต่​ให้​เรียก​เป็น​พี่​เป็น​น้อง​เลย​ ให้​ข้า​เรียก​เขา​ว่า​พี่ชาย​ก็​ยัง​ได้​ ข้า​ไม่รู้สึก​เสียเปรียบ​แม้แต่น้อย​”

จงขุย​ยิ้ม​กล่าว​ “อีก​เดี๋ยว​ก็​จะได้​เจอ​หน้า​กัน​แล้ว​”

หันกลับ​ไป​มอง​ทาง​ถนน​แวบ​หนึ่ง​ จงขุย​พลัน​เปลี่ยนความคิด​ ยิ้ม​เอ่ย​ว่า​ “หา​ที่​ดื่มเหล้า​กัน​เถอะ​”

เจ้าอ้วน​ตบ​อก​รับรอง​ “กฎ​เดิม​ ข้า​จ่าย​เงิน​เอง​!”

จงขุย​มอง​ไป​ทาง​เจ้าอ้วน​

เจ้าอ้วน​เอ่ย​อย่าง​ขุ่นเคือง​ว่า​ “กฎ​ใหม่​ วันหน้า​ข้า​เป็น​คน​ออก​เงิน​ตลอด​ แต่​บอก​ไว้​ก่อน​ว่า​ไม่รวมถึง​การ​ดื่มเหล้า​เคล้า​นารี​นะ​”

ไม่อย่างนั้น​หาก​ดู​ตาม​วัตถุประสงค์​ของ​นาย​ท่าน​ใหญ่​กู​ซูที่​มีเสมอมา​ เป็น​คน​ไม่ควร​ละโมบ​คำ​ว่า​ใจกว้าง​ เป็น​ผี​ก็​อย่า​ได้​ละโมบ​คำ​ว่า​กล้าได้กล้าเสีย​

จงขุย​ยิ้ม​ถาม “ได้ยิน​มาว่า​เจ้าเก็บรักษา​อวี้​ป่าน​สิบ​สามแถว​ (หรือ​อวี้​ป่าน​สือ​ซาน​สิง คือ​ผลงาน​การเขียน​ตัวอักษร​แบบ​เสี่ยว​ข่าย​ หรือ​ตัวบรรจง​แบบ​เล็ก​ของ​หวัง​เสี้ยน​จื้อ​ ถูก​ขนานนาม​ให้​เป็น​ ‘มาตรฐาน​ใน​การเขียน​อักษร​เสี่ยว​ข่าย​’) ไว้​อย่าง​ดี​มาโดยตลอด​เลย​หรือ​?”

เจ้าอ้วน​หันหน้า​ไป​ถ่มน้ำลาย​ลงพื้น​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ “ขุนนาง​ประวัติศาสตร์​คนใด​ถูก​น้ำมันหมู​บดบัง​จิตใจ​ สาด​น้ำ​สกปรก​ใส่ข้า​ ทำร้าย​ชื่อเสียง​ข้า​!”

จงขุย​ตบ​ไหล่​เจ้าอ้วน​ “หาก​ไม่มีล่ะ​ก็​ ข้า​แนะนำ​เจ้าว่า​อย่า​ได้​พบ​หน้า​สหาย​ของ​ข้า​คน​นั้น​เลย​ ระวัง​หน่อย​ เขา​คน​นี้​ชอบ​จดจำ​ความแค้น​นัก​ล่ะ​”

เจ้าอ้วน​ที่อยู่​ด้าน​ข้าง​กลอกตา​เร็ว​รี่​ เริ่ม​ชั่งน้ำหนัก​ผลได้​ผลเสีย​

จงขุย​เดิน​ไป​ยัง​ร้านเหล้า​แห่ง​หนึ่ง​ที่​ตั้งอยู่​ข้างทาง​ หลังจาก​นั่งลง​แล้วก็​ดื่มเหล้า​ไป​เงียบๆ​

คน​ฉลาด​ยินดี​ทำ​เรื่อง​โง่ คนดี​สามารถ​สร้าง​วีรกรรม​ยิ่งใหญ่​

เหตุใด​จอม​ยุทธ​ผู้​ผดุง​คุณธรรม​ถึงมีแม่น้ำ​ทะ​ล​สาบ​ (เจียง​หู​ หรือ​ยุทธ​ภพ​) ไหล​อยู่​ใน​กาย​

คืนนี้​สดชื่น​เบิกบาน​ มีลูกค้า​มีสุรา​ สมกับ​วัน​อากาศ​ดี​ลม​พัด​เย็น​แสงจันทร์​กระจ่าง​

……

ม่าน​ราตรี​หนา​หนัก​ ไป​ถึงหน้า​ประตู​ภูเขา​ของ​เรือ​นอ​วิ๋น​ฉ่าว​ เฉิน​ผิง​อัน​แจ้งตัวตน​แก่​ผู้ฝึก​ตน​เฝ้าประตู​สอง​คน​

แต่​เมื่อ​เทียบ​กับ​คราวก่อน​ มีการ​เพิ่ม​สถานะ​ของ​ภูเขา​เซียน​ตู​เข้ามา​ด้วย​

เห็นได้ชัด​ว่า​คน​เฝ้าประตู​ได้รับ​แจ้งไว้​ก่อน​แล้ว​ แค่​ได้ยิน​คำ​ว่า​ ‘เฉาโม่’ ก็​บอก​ให้​เฉาเซียน​ซือรอ​สักครู่​ แล้วจึง​รีบ​พับ​กระดาษ​กลายเป็น​ยันต์​นก​เขียว​ส่งข่าว​ไป​ทันที​

เสี่ยว​โม่มอง​ประเมิน​ยันต์​แผ่น​นั้น​ด้วย​ความรู้สึก​คุ้นตา​ นี่​คือ​ยันต์​ส่งข่าว​ที่​สืบทอด​อย่าง​เป็นความลับ​ของ​ภูเขา​ผู​ซาน​ อยู่​ใน​รูป​ของ​สตรี​ขี่​นก​สีเขียว​

เพียง​ไม่นาน​ก็​มีคน​สอง​คน​เร่งรุด​มาที่​ประตู​ภูเขา​ ต้อน​รับแขก​ผู้มีเกียรติ​กลุ่ม​ของ​เฉิน​ผิง​อัน​

เซวีย​ไหว​ ผู้ฝึก​ยุทธ​ขอบเขต​เดินทางไกล​ รูปโฉม​ของ​ผู้เฒ่า​ผอม​สูง บน​ศีรษะ​สวม​หมวก​ผ้า​ บุคลิก​สุภาพ​สง่างาม ล่องลอย​พ้น​ฝุ่น​โลกีย์​

ดังนั้น​แม้จะเป็น​ปรมาจารย์​ด้าน​วร​ยุทธ​ แต่กลับ​ถูก​นอก​ภูเขา​ขนานนาม​อย่าง​ให้​ความเคารพ​ว่า​อาจารย์​เซวีย​มาโดยตลอด​

ข้าง​กาย​เซวีย​ไหว​มีผู้ฝึก​ตน​ก่อกำเนิด​เฒ่าที่​เปี่ยม​ไป​ด้วย​มาด​ของ​เซียน​ติด​ตามมา​ ใน​มือถือ​แส้ปัดฝุ่น​

คราวก่อน​เป็น​ผู้​ปกป้อง​มรรคา​ให้​ผู้อื่น​ ตอนที่​เซวีย​ไหว​เดินทาง​ไป​เยือน​หาด​หวง​เฮ้อ​ของ​พื้นที่​มงคล​ถ้ำเมฆาก็ได้​เจอ​กับ​เฉาโม่และ​เจิ้งเฉียน​มาก่อน​แล้ว​

ใน​ฐานะ​หนึ่ง​ใน​ลูกศิษย์​ผู้สืบทอด​ของ​เย่อ​วิ๋นอวิ๋น​ เซวีย​ไหว​กับ​หลู​อิง​ผู้​ถวายงาน​อันดับ​หนึ่ง​ของ​อาราม​จิน​ติ่ง​ได้​ร่วมกัน​เป็น​ผู้​ปกป้อง​มรรคา​คอย​ดูแล​คนหนุ่มสาว​กลุ่ม​ใหญ่​

ตอนนั้น​อาจารย์​อย่าง​เย่อ​วิ่น​อวิ๋น​อยาก​จะถามหมัด​กับ​เฉาโม่ แต่​เฉาโม่กลับ​เรียก​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ผู้เยาว์​ ปฏิเสธ​เรื่อง​การ​ถามหมัด​ไป​อย่าง​ละมุนละม่อม​

ภายหลัง​อาจารย์​เล่า​ให้​ฟังว่า​ เจียง​ซ่างเจิน​บอ​กว่า​สหาย​รัก​อย่าง​เฉาโม่ผู้​นี้​ปฏิเสธ​ติดต่อกัน​ถึงสามครั้ง​

แต่​ใน​เมื่อ​อีก​ฝ่าย​คือ​อาจารย์​ของ​เจิ้งเฉียน​ เซวีย​ไหว​จึงไม่ถึงขั้น​รู้สึก​ว่า​เฉาโม่แสร้ง​วางมาด​เพื่อ​โอ้อวด​ตัวเอง​

อย่า​ว่าแต่​อีก​ฝ่าย​สอน​ลูกศิษย์​มาก​ฝีมือ​ที่​สามารถ​เปิดฉาก​เข่นฆ่า​ไป​ทั่ว​สี่ทิศ​ใน​สนามรบ​ใหญ่​สอง​แห่ง​ของ​เกราะ​ทอง​ทวีป​และ​แจกัน​สมบัติ​ทวีป​ สังหาร​เผ่า​ปีศาจ​ไป​นับ​ไม่ถ้วย​ ช่วยเหลือ​คน​มากมาย​ออกมา​ได้​ด้วยมือ​ตัวเอง​ นับประสาอะไร​กับ​ที่​ลูกศิษย์​คน​นี้​ยังมี​วีรกรรม​ที่​ถามหมัด​กับ​เฉาสือ​แห่ง​ต้าตวน​ถึงสี่ครั้ง​ ต่อให้​เป็นตัว​เซวีย​ไหว​เอง​ ต่อให้​จะเป็น​ผู้ฝึก​ยุทธ​ขอบเขต​เดินทางไกล​ ก็​ยัง​ไม่รู้สึก​ว่า​ตัวเอง​จะสามารถ​ทำ​เรื่อง​ที่​คล้ายคลึง​กัน​นี้​อย่าง​ลูกศิษย์​ของ​คนอื่น​เขา​ได้​ พูดถึง​แค่​เรื่อง​ถามหมัด​กับ​เฉาสือ​ คาด​ว่า​เฉาสือคง​ไม่ยินดี​จะลงมือ​ด้วยซ้ำ​

เมื่อครู่นี้​ระหว่างทาง​ที่​ลง​จาก​ภูเขา​มา อันที่จริง​เซวีย​ไหว​มองเห็น​เฉาฉิงหล่า​งและ​เสี่ยว​โม่ที่​ถือ​ไม้เท้า​เดินป่า​อยู่​ใน​มือ​ตั้งแต่​ปราด​แรก​แล้ว​

เซวีย​ไหว​กุม​หมัด​เอ่ย​ขออภัย​ว่า​ “เฉาเซียน​ซือ​ อาจารย์​ของ​ข้า​ออกเดินทาง​ไปหา​ประสบการณ์​กับ​สหาย​คน​หนึ่ง​ ไม่ได้​อยู่​บน​ภูเขา​ เพียงแต่ว่า​อยู่​ห่าง​จาก​ที่นี่​ไม่ไกล​นัก​ ทาง​ศาล​บรรพ​จารย์​ได้​ส่งกระบี่​บิน​แจ้งข่าว​ไป​ให้​แล้ว​ อย่าง​มาก​สุด​หนึ่ง​ชั่ว​ยาม​ก็​สามารถ​กลับ​ภูเขา​ผู​ซาน​ได้​แล้ว​”

เซียน​ซือ​ผู้เฒ่า​ก่อกำเนิด​ที่อยู่​ด้าน​ข้าง​สะบัด​แส้ปัดฝุ่น​ ก้ม​ศีรษะ​คารวะ​ เอ่ย​อย่าง​นอบน้อม​ว่า​ “ถาน​หรง​ ถาน​จาก​ไม้ถาน​มู่ หรง​จาก​คำ​ว่า​หลอมละลาย​ ทุกวันนี้​รับ​ตำแหน่ง​เป็น​ผู้คุม​กฎ​แห่ง​ผู​ซาน​ คารวะ​เฉาเซียน​ซือ”​

ไม่ใช่ว่า​เซียน​ซือ​ผู้เฒ่า​พูดคุย​ได้​ง่าย​ เห็น​ใคร​ก็​คารวะ​ด้วย​พิธีการ​ยิ่งใหญ่​ ในความเป็นจริง​แล้ว​ ยาม​อยู่​ที่​ศาล​บรรพ​จารย์​ของ​ผู​ซาน​ ถาน​หรง​ขึ้นชื่อว่า​เป็น​คน​ที่​พูดคุย​ด้วย​ยาก​มาก​ หวง​อี​อวิ๋น​ที่​เป็น​เจ้าประมุข​ควบ​เจ้าขุนเขา​ไม่สนใจ​ดูแล​กิจธุระ​ ถาน​หรง​จึงจำต้อง​ตั้ง​กฎ​ทำตัว​เป็น​คนเลว​

อีก​ทั้ง​บรรพ​จารย์​ผู้คุม​กฎ​ใน​พรรค​และ​ภูเขา​เซียน​ใต้​หล้า​แทบจะ​ไม่มีสัก​กี่​คน​ที่​นิสัย​ดี​

เป็น​เพราะ​ภูเขา​ผู​ซาน​บ้าน​ตน​ติดค้าง​น้ำ​ใจใหญ่​เทียมฟ้า​กับ​เฉาเซียน​ซือ​ที่​มีศาสตร์​คง​ความ​อ่อนวัย​ผู้​นี้​จริงๆ​ ก่อนหน้านี้​เจิน​เห​ริน​ผู้สืบทอด​คน​หนึ่ง​ของ​ลู่​ยง​แห่ง​ตำหนัก​พยัคฆ์​เขียว​เป็น​ฝ่าย​มาเยือน​ถึงผู​ซาน​ นำ​ยาเม็ด​ชุด​ขนนก​มามอบให้​ถึงสอง​เตา​เต็มๆ​ ไม่เก็บ​เงิน​เทพ​เซียน​แม้แต่​เหรียญ​เดียว​

ตอนก่อน
ตอนต่อไป

ความคิดเห็นทั้งหมดของ "บทที่ 896.4 คืนนี้สดชื่น"

ใส่ความเห็น ยกเลิกการตอบ

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

*

*

  • อ่านนิยาย
  • แทงหวย24

© 2020 cat-novel.com
เว็บอ่านนิยาย นิยาย pdf เว็บ “cat-novel.com” เว็บอ่านนิยายสนุกๆ เพลิดเพลินไปกับนิยายต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น นิยายวาย, นิยายจีน, นิยายรัก, แฟนตาซี, กำลังภายใน, ผจญภัย สุดยอดวิชากำลังภายใน อัพเดททุกวัน พร้อมรองรับการอ่านบนมือถือ คอมพิวเตอร์ ไอแพด หรือแท็บเล็ต อ่านได้ตลอดเวลา ไม่มีโฆษณา อ่านนิยายฟรีต้อง เว็บ ”cat-novel.com”
นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์