สัญญาร้ายของประธานปีศาจ - ตอนที่ 179
บทที่ 179 จับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ความเกลียดชังระหว่างพวกเขายังไม่ถึงจุดที่จะต้องฆ่าแกงกัน เรื่องที่เขาหมิงเย่ ถ้าเขาและไป๋เสว่เอ๋อร์ยังไม่สามารถออกมาจากภูเขาได้ ก็เกรงว่าไม่ตายก็ต้องพิการ
ฟางหรงเทียนหัวเราะน่ากลัว “ฉันไม่สนใจหรอก ตระกูลเผยและเผยชิงหยุนติดค้างฉันไว้ เพื่อเผยซื่อฉันต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมาก แต่พวกเธอกลับไม่ไว้ใจฉันเลยสักนิด ทำไมฉันต้องตกตายไปตามพวกเธอเผยซื่อด้วย”
เผยอี้ก้าวไปข้างหน้า พูดเสียงเย็นชา “ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเผยซื่อปฏิบัติต่อลุงหรงเทียนเป็นอย่างดี คุณพ่อเองก็ชื่นชมเชื่อใจคุณลุง และยังกำชับเสมอให้พวกเราเคารพคุณลุงมีตรงไหนที่พวกเราไม่เคารพคุณลุง ทำไม่ถูกต้องบ้าง!”
ฟางหรงเทียนไม่เชื่อในคำพูดของเขา เขาหัวเราะเย้ยหยัน “ในเมื่อเรื่องมาถึงวันนี้แล้ว ไม่ว่าพวกเธอจะพูดยังไงฉันก็ไม่เชื่อ”
เขาพูดพร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า “ทั้งเรื่องยักยอกทรัพย์ ทำให้เผยซื่อมัวหมอง ใช้สื่อเล่นงานเผยลี่เชิน ทั้งหมดเป็นฝีมือฉัน พวกเธอยากจะฆ่าจะแกงก็ตามใจ….”
เขาเดินไปข้างหน้าช้าๆ ด้วยสายตาเลื่อนลอย ดูเหมือนยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ขณะที่เขายังพูดไม่จบ ก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วจับที่เสื้อของไป๋เสว่เอ๋อร์ แล้วดึงตัวเธอเข้ามาใกล้อกของเขา
ไป๋เสว่เอ๋อร์เกือบล้มลง แต่โทรศัพท์มือถือของเธอตกลงพื้นแล้ว
“อย่าขยับ ถอยหลังกลับไป!”
สติของฟางหรงเทียนเปลี่ยนเป็นดุร้ายน่ากลัว เขาใช้แขนข้างหนึ่งล็อคคอไป๋เสว่เอ๋อร์ มือขวาคว้าของมีคมจากที่ไหนไม่รู้จี้ไปที่คอไป๋เสว่เอ๋อร์
การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมาก แม้แต่เผยลี่เชินยังคว้าไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ไม่ทัน เขาจับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกันเดินถอยหลังไป ภายในห้องพิเศษเกิดความโกลาหล ตอนแรกหวางคุนไม่กล้า ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับเขยื้อน ทันใดนั้นเขารีบลุกขึ้นไปที่ประตู
เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกจับเป็นตัวประกัน เผยลี่เชินโกรธจนหัวแทบแตกเป็นจุน
เขาช่างกล้ามาก จับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกัน
“ฟางหรงเทียน! ปล่อยเธอซะ!” ความอดทนของเผยลี่เชินในเวลานี้ทำให้เขาลดเสียงลงต่ำ เขาเดินก้าวไปข้างหน้า แต่คิดไม่ถึงว่าฟางหรงเทียนจะใช้ของมีคมจี้ไปที่คอของไป๋เสว่เอ๋อร์ จนทำให้เธอเลือดไหลออกมา….
ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว รู้สึกแต่เพียงที่คอเหมือนมีของแหลมมาทิ่มคอ
เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ เผยลี่เชินขยับตัวแต่ถูกคนดึงแขนไว้ เขาหันมามองจึงเห็นเผยอี้ส่ายหัวให้เขา
ในขณะนั้น พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่เช่นนั้นฟางหรงเทียนคิดจะทำอะไร พวกเขาไม่กล้าคิด
เป็นครั้งแรกที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ตระหนักได้ว่าอันตรายอยู่ใกล้เธอมาก ถ้าเพียงเธอหายใจเข้าลึกๆ ปลายแหลมคมของมีดคงทิ่มลงไปลึกกว่านี้
เผยลี่เชินสงบอารมณ์จ้องมองฟางหรงเทียนพูดอย่างเย็นชา “ลุงต้องการอะไร?”
ในเวลานี้ที่ฟางหรงเทียนทำก็เพื่อต้องการร้องขอ
ฟางหรงเทียนหัวเราะเยาะ “เตรียมรถที่เติมน้ำมันเต็มถัง จอดรอที่ประตูบาร์ ให้ฉันขับรถไปถึงที่ที่ปลอดภัย ฉันจึงจะปล่อยคนไป ไม่อย่างนั้นอย่ากล่าวโทษเพราะมีดมันไม่มีตา!”
เขาพูดพร้อมกับขยับมือที่ถือมีด
เผยลี่เชินมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความเครียด จิตใจสั่นไหวไปทั่ว
เขาจะไม่ให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นอะไรไปเด็ดขาด
เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดบนลำคอ เผยลี่เชินกำมือแน่นออกคำสั่งด้วยเสียงเย็นชา “โจ๋วฝันไปเตรียมรถ!”
“ไม่ได้!” เผยอี้คว้าเผยลี่เชินไว้ สีหน้าเคร่งเครียด “จะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้”
พวกเขาใช้ความพยายามมากมาย รวบรวมหลักฐานถึงได้มัดตัวเขาไว้ได้ ถ้าปล่อยเขาไปตอนนี้ ก็เท่ากับปล่อยเสือกลับเข้าป่า!
ด้วยนิสัยของฟางหรงเทียน หากปล่อยให้ยืดเยื้อ เขาอาจทำอะไรที่ทำให้พวกเขาไม่สามารถต่อกรกับเขาได้
เผยลี่เชินสะบัดมือเผยอี้โดยไม่ลังเล มองโจ๋วฝันด้วยสีหน้าอึมครึม “ไปทำตามที่ฉันสั่ง”
เขาไม่อยากปล่อยฟางหรงเทียน แต่ก็เกรงว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จะได้รับอันตราย
การให้โจ๋วฝันไปเตรียมรถก็เท่ากับให้ฟางหรงเทียนได้ผ่อนคลายความระวังตัวของเขา ระหว่างที่อยู่บนทางเดิน พวกเขาก็พอมีโอกาสช่วยไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมดึงเกมเอาไว้
ฟางหรงเทียนมองดูพวกเขา หัวเราะพร้อมพูดจาเหน็บแนม “เมื่อกี้ฉันคิดว่าพวกเธอพี่น้องจะกลับมารักใคร่สามัคคี แต่คิดไม่ถึงว่ามันก็แค่ต่อหน้าเท่านั้น!”
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกว่าแขนของฟางหรงเทียนที่ถือมีดจี้คอเธอไว้เริ่มผ่อนคลาย แต่ปลายมีดยังคงจี้ที่คอเธอ หากเธอขยับเพียงเล็กน้อย มีดก็คงทิ่มถึงเส้นเลือดใหญ่ของเธอแน่
เธอเงยหน้าพอดีกับที่สบสายตาของเผยลี่เชิน จึงรู้ว่าสายตาของเขาเป็นกังวลมากกว่าที่จะสงบนิ่งได้ แต่เธอมองสายตาของเขาด้วยความสงบนิ่งมากขึ้น
เธอมีลางสังหรณ์จากส่วนลึกในจิตใจว่าเขาต้องคิดหาวิธีช่วยเธอได้แน่ๆ
ไม่นานก็ได้รับแจ้งจากโจ๋วฝัน “รถพร้อมแล้วครับ”
เผยลี่เชินพยักหน้า จากนั้นมองฟางหรงเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา “ฉันจะเดินนำลุงลงไป แต่ลุงต้องระวังสิ่งที่อยู่ในมือลุงไว้ เพราะเธออาจได้รับอันตราย แล้วฉันจะให้ลุงต้องชดใช้หลายเท่า!”
ฟางหรงเทียนหัวเราะเสียงดังกังวานจนทำให้คนข้างๆ ถึงกับขนลุก “วางใจเธอ!”
เผยลี่เชินเดินนำหน้า เพื่อเปิดทางให้พวกเขาแต่ก็ไม่ลืมที่จะมองโจ๋วฝันที่อยู่ข้างๆ ใช้สายตาสั่งการเขาแทน
ฟางหรงเทียนจิ้งจอกเฒ่าได้รับการฝึกมาหลายปี สายตาระวังหน้าระวังหลังตลอด เขาออกจากห้องพิเศษ ก็ยังกวาดตามองหลัง เห็นโจ๋วฝันที่ดูตื่นตัว จึงพูดเบาๆ “นาย! เดินนำหน้าไป! ให้อยู่ด้านหน้าฉันไว้ ไม่เช่นนั้น….”
เขาพูดแล้วออกแรงที่แขนรัดคอของไป๋เสว่เอ๋อร์แน่นขึ้นจนไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลำบาก ไม่นานใบหน้าก็เริ่มเป็นสีแดง
ทุกคนต่างก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มีเพียงอานโหลวที่ออกจากห้องพิเศษอย่างช้าๆ เธอพูดด้วยเสียงสั่นเทา “ประธานฟาง พาฉันไปด้วย….”
เกิดเรื่องกับฟางหรงเทียน เธอซึ่งเป็นลูกน้องเขา เผยซื่อคงไม่ปล่อยไว้แน่น เกรงว่าแม้แต่เมืองไห่เฉิง เธอเองก็คงอยู่ไม่ได้
สายตาของฟางหรงเทียนลังเลสักครู่ นึกถึงตอนที่อยู่ในห้องอานโหลวก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ เขาจึงพูดว่า “เธอตามฉันมา”
อานโหลวดีใจรีบตามเขาไป
ตอนนี้เธอเดินตามหลังฟางหรงเทียนเพื่อระวังหลังให้เขา ด้านหลังคือไป๋เสว่เอ๋อร์แบบนี้พวกเขาคงลงมือยากขึ้น
เผยลี่เชินกระวนกระวายใจ ด้านหนึ่งก็เดินนำหน้า ด้านหนึ่งก็หันหลังกลับมาสังเกตสถานการณ์ เดินอย่างช้าๆ จนมาหยุดที่จุดตรวจ
พวกเขาลงมาข้างล่าวออกจากบาร์ มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดสูงมาก ดังนั้นก่อนจะถึงประตูทางออกต้องหาโอกาสช่วยไป๋เสว่เอ๋อร์!
แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีหนทางใดเลย…..
เดินมาถึงจุดตรวจ ค่อยเดินลงมาถึงมุมตรงชั้นสอง คนด้านหน้ายังทำหน้าที่เปิดทาง ส่วนฟางหรงเทียนที่จับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกันค่อยๆ เดินตามลงมา ไม่มีใครพูดอะไร เงียบจนน่ากลัว มีเพียงเสียงดังมาจากชั้นหนึ่งและสอง บรรยากาศดูแปลกนิดหน่อย…..
“รีบเดิน อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทน!”
ฟางหรงเทียนออกคำสั่งอย่างเย็นชา
ขณะที่เขากำลังพูดก็มีเสียงดัง “ปั้ง” เขารู้สึกหัวสั่นและเศษกระจกระเบิดตกใส่ศีรษะเขา จากนั้นก็มีเลือดไหล…..
เขาหันกลับมองเห็นอานโหลวที่อยู่ด้านหลังในมือถือขวดเหล้าที่แตกเหลือเพียงครึ่งเดียว ความโกรธไหลรินเข้าสู่ด้วยตาของเขา “เธอ..เธอ…